Een vrolijke ontmoeting

Onze laatste reisdag begint met een uitgebreid ontbijt in een sfeervol hotelletje in Exloo. We gaan nog één ochtend genieten voordat we weer huiswaarts keren. Vanavond zijn we weer thuis.

In Exloo is een dorpsfeest in volle gang als we de dorpskern bereiken. Het lijkt alsof we een eeuw terug in de tijd stappen. Overal lopen mensen in historische kleding en op verschillende plaatsen wordt het leven van vroeger uitgebeeld. Een nagebouwd schoollokaaltje trekt meteen mijn aandacht. Kinderen, gekleed zoals vroeger, krijgen les op de ouderwetse manier. Als kleutermeester kan ik het niet laten daar wat langer te blijven kijken. Het is mooi om te zien hoe het onderwijs van toen tot leven wordt gebracht. De plaatselijke basisschooljeugd werkt er graag aan mee om de illusie gestalte te geven. Ik realiseer me nog maar eens dat de omgeving, de school en de manier van lesgeven in een eeuw ingrijpend zijn veranderd, terwijl kinderen zelf eigenlijk verrassend dezelfde zijn gebleven. Hun nieuwsgierigheid, verwondering, enthousiasme en speelsheid zijn van alle tijden.

Verderop klinkt muziek en worden oude volksdansen uitgevoerd. Tot grote hilariteit van het publiek wordt mijn vrouw gevraagd om een dans mee te doen. Daar staat ze, in kleding van nu, tussen de dansers in historische kledij. Het levert een prachtig en vrolijk tafereel op. Ze doet het toch maar. Ik zou voor geen goud met haar willen ruilen.

Een andere bezienswaardigheid is de roofvogeldemonstratie. Er is veel publiek op afgekomen en dat is niet voor niets. De valkenier vertelt met zichtbaar enthousiasme over zijn vogels en weet het publiek van begin tot eind te boeien. Hij is een echte verteller en zijn roofvogels scheren ondertussen rakelings over de hoofden van de toeschouwers en maken enorm veel indruk.

Na al die gezelligheid stappen we weer op de fiets, op weg naar station Emmen. We rijden nog één keer door het karakteristieke Drentse landschap, langs eeuwenoude esdorpen, uitgestrekte heidevelden en boerderijen die al generaties lang deel uitmaken van het landschap. Anders dan de open kustgebieden is Drenthe een besloten landschap met kleine akkers, houtwallen en bescheiden boerderijen. Het herinnert aan een tijd waarin de mensen moesten leven van wat de schrale grond hun gaf. Tegelijk zie je daarin iets terug van wat voor mij typisch Hollands is: de pragmatische manier waarop mensen hun omgeving gebruiken. Niet vechten tegen het landschap, maar er met inventiviteit en doorzettingsvermogen het beste van maken. Ook dat hoort bij Typisch Hollands: een land waar natuur, cultuur en geschiedenis zo vanzelfsprekend met elkaar verweven zijn.

Op station Emmen stappen we met onze fietsen de trein in. Er is een speciaal compartiment voor fietsen. Even later struikelt er nog een man met zijn eenvoudige fiets binnen. Het fluitsignaal van de hoofdconducteur klinkt over het perron. Hij kijkt ons vrolijk aan en vraagt of het eigenlijk geld kost om een fiets mee te nemen in de trein. Zo ontstaat zomaar een kort vermakelijk gesprek, zoals je dat onderweg vaker hebt. En als er ergens bezuinigd kan worden op reiskosten, dan proberen Nederlanders dat. Reizen met de trein in Nederland is voor ons altijd een ontspannen manier om een landelijke fietsroute (LF) af te sluiten. Binnen korte tijd leg je grote afstanden af en zie je het landschap langzaam veranderen en aan je voorbijtrekken.

Daarmee komt een einde aan onze Typisch Hollands reis. We volgden de Noordzeekust, de Waddenkust, de Eems en de Dollard en ontdekten onderweg hoe veelzijdig ons eigen land is. Van duinen en dijken tot polders, natuurgebieden, historische plaatsen en gastvrije ontmoetingen: elke dag had zijn eigen verhaal.

Toen ik aan het begin van deze verhalen vertelde hoe ik boven het Markermeer vloog vanuit Zuid-Afrika, klonk naast mij de bewondering van twee Australiërs voor het kleine land dat onder ons lag. Door hun ogen keken wij opnieuw naar Nederland. Tijdens deze fietstocht hebben we die verwondering vastgehouden. Niet van grote hoogte, maar vanaf de fiets ontdekten we nog maar eens hoe bijzonder ons eigen land is. We kijken terug op een prachtige reis vol afwisseling, mooie gesprekken, bijzondere ontmoetingen en typisch Nederlandse taferelen. Misschien is dat wel de mooiste opbrengst van Typisch Hollands: opnieuw kijken naar wat zo vertrouwd is en de waardering ervoor kunnen voelen als door de ogen van een buitenlandse toerist.